افراط و تفریط در خودنمایی

۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۸
وضع ظاهری، یکی از ابزارهای ارتباط میان انسان­هاست، بی­گمان حضور زن در جامعه به هر کیفیت و با هر گونه پوشش، خالی از ارتباط با بیننده و بدون پیام به وی نخواهد بود، ولی این پیام­ها، برخی مثبت و برخی منفی است و این مسأله است که سبب جایز یا ممنوع بودن حضور زن در جامعه با آن نوع از وضع ظاهری می­شود

افراط، زیاده­روی در یک کار است و تفریط، کوتاهی و سهل­انگاری و قصور در آن و هر دو زیان­بارند. اگر به درخت میوه یا مزرعه گل و گیاه، بیش از حد آب دهند یا کمتر از نیاز آب برسانند، در هر دو صورت آسیب می­بیند و تباه می­شود، یکی به­خاطر افراط و زیاده­روی، دیگری به سبب تفریط و کوتاهی. کسی که آیین زراعت و گل­پروری و باغبانی بداند، به اندازه آب می­دهد. افراط و تفریط، از جهل و نادانی سرچشمه می­گیرد و جاهلان بی­خبرند که در هر کاری یا راه افراط می­پیمایند یا در مسیر تفریط قدم بر می­دارند.[۱]

همان­گونه که بی­توجهی به غریزه خودنمایی برای زن زیان­بخش است، خودنمایی بیش از اندازه و خارج از چهارچوب حجاب نیز سلامت روانی را به مخاطره می­اندازد. این مطلب دقیقاً مانند آن است که بگوییم، غذا خوردن برای سلامت ضرورت دارد، اما زیاده­روی و رعایت نکردن قانون تغذیه هم مضر است. در ارضای نیازهای روانی نیز باید جانب اعتدال مراعات شود.[۲] بنابراین خودنمایی افراطی باعث توجه فرد، تنها به یک جنبه از وجود او شده، به سلامت جسم و روح او لطمه وارد می­کند و او را از مختصات انسانی مثل نمایش کمالات اخلاقی، علمی، هنر، صنعت، قدرت و… باز می­دارد.[۳]

خودنماییِ زن و تفسیر جنسی در عرصه عمومی

متأسفانه بروز همه گونه حالات عشوه­گری و خودآرایی زنان در مناظر عمومی در نظر مردان عادی و ناآگاه، معمولاً تفسیر جنسی می­شود، بدین معنا که خودنمایی و خودآرایی و عشوه­گری زن در نظر آنان مترادف است با انحراف و تمایلات جنسی و شهوانی،[۴] درحالی­که آنچه به عنوان ابتذال در پوشش و آرایش در زنان جامعه شهری مشاهده می­کنیم، در بسیاری اوقات، ناشی از حس خودنمایی و ابراز وجود در میان همجنسان است[۵]و در بسیاری از موارد انگیزه اصلی عشوه­گری افراطی و بیمارگونه زن، معلول بی­توجهیِ مردان آن­ها به آنان و سرخوردگی عاطفی است. به­جرأت می­توان گفت، رفتار اغلب زنان خودآرا و طنّاز در کوچه و خیابان، بدون انگیزه جنسی می­باشد و علت ابراز حالات فوق در آن­ها غالباً به طور ناخودآگاه و برای جلب توجه دیگران به خود و یا حداقل به عنوان پاسخی به توجه مردان است.[۶]

 وضع ظاهری، یکی از ابزارهای ارتباط میان انسان­هاست، بی­گمان حضور زن در جامعه به هر کیفیت و با هر گونه پوشش، خالی از ارتباط با بیننده و بدون پیام به وی نخواهد بود، ولی این پیام­ها، برخی مثبت و برخی منفی است و این مسأله است که سبب جایز یا ممنوع بودن حضور زن در جامعه با آن نوع از وضع ظاهری می­شود.[۷]

 

[۱]. جواد محدثی، اعتدال، ص ۱۳٫

[۲]. حامد حسینیان، صدفی برای مروارید، ص ۳۲٫

[۳]. زهره سادات موسوی، بررسی عوامل تحول پوشش زنان در قرون اخیر، ویژه­نامه سومین جشنواره بین­المللی زنان سرزمین من، ص۱۷٫

[۴]. سید مجتبی هاشمی رکاوندی، مقدمه­ای بر روان­شناسی زن، ص ۸۵٫

[۵]. دفتر مطالعات و تحقیقات زنان، فرهنگ عفاف، خانواده و دولت، مسوولیت­ها و بایسته­ها، ص ۲۲٫

[۶]. سید مجتبی هاشمی رکاوندی، مقدمه­ای بر روان­شناسی زن، ص ۸۵ و ۸۶٫

[۷]. احمد طاهری­­نیا، حضور زن در عرصه­های اجتماعی ـ اقتصادی از نگاه آیات و روایات، ص ۱۸۳٫

دیدگاهتان را بنویسید