مرا چگونه زیبا می بینند

۱۰ آذر ۱۳۹۷
دختران امروز نسبت به دختران صد سال پیش نگرانی بسیار زیادتری نسبت به ظاهر خود دارند.

«به راستی زیبا می­شدم، اگر کمی لاغرتر بودم!»

«اندامم خیلی نامتناسب است! دائم فکر می­کنم، همه به خاطر آن به من زُل می­زنند!»

«من باید لاغر شوم تا شلوارم دوباره اندازه­ام شود!»

«من زیادی لاغر هستم! واقعاً که زشت به نظر می­رسم. لباس به تنم زار می­زند.»

و همین­طور ادامه دارد.[۱]

شواهد و سوابق نشان می­دهند، آرمان­های زیبایی بسط یافته همیشه تحت تأثیر و نفوذ غربی بوده­اند. از زمان استعمار آمریکا، این اروپای غربی بوده است که ادراک جامعه را از زیبایی، تحت تأثیر خود قرار داده است. به عبارت دیگر این که چه کسی زیباست و چه کسی زیبایی را تعریف می­کند. فرآیندهایی تاریخی وجود دارند که فرهنگ زیبایی را جهانی می­کنند و شرکت­های آمریکایی در حال سلطه بر صنعت زیبایی را جهانی می­کنند و شرکت­های آمریکایی در حال سلطه بر صنعت زیبایی و سلامت جهانی، بعد از جنگ جهانی دوم هستند.[۲]

آنیولو فیرنتسوئولا، راهبی از عنصرِ رنسانس، معیاری برای زیبایی زنان به دست می­دهد. وی با انحصار زیبایی در جلوه­های شهوانی زنان می­گوید: “گیسو باید انبوه، دراز و بور یعنی دارای یک زردی ملایم نزدیک به قهوه­ای باشد؛ پوست باید روشن و درخشان باشد، اما سفیدی­اش به رنگ­باختگی نگراید؛ چشمان باید سیاه، درشت و پر و عنبیه آن سفید، اما کمی آبی باشند. بینی نباید برگشته باشد، زیرا این حالت مخصوصاً در یک زن برهم زننده تناسب است. دهان باید کوچک باشد، اما لبان پرگوشت، چانه گرد و گود باشد، گردن گرد و کمی بلند، اما سیب آدم نباید هویدا باشد، شانه­ها پهن و سینه برجسته باشد… دست­ها سفید و گوشتالو و نرم باشند، ساق پا دراز باشد و خود پا کوچک.”[۳]

وندی شلیت، نویسنده زن آمریکایی می­گوید:

«اکنون به سبب این که ما اعتقاد به وجود یک زیبایی جاودانه در زنان را مورد تهاجم قرار داده­ایم و فراموش کرده­ایم که زیبایی واقعی زن در چیست، به زیبایی ظاهری، خودآرایی و خودنمایی آنان شکوهی افسانه­ای بخشیده­ایم.»[۴]

خانم وندی شلیت، به نتیجه بررسی­های دقیق جون جاکوبز برمبرگ در کتاب پروژه بدن در مورد یادداشت­های روزانه دختران اشاره می­کند که نشان می­دهد، دختران امروز نسبت به دختران صد سال پیش نگرانی بسیار زیادتری نسبت به ظاهر خود دارند. برای مثال از خاطرات یک دختر که سال ۱۸۹۰ نوشته شده چنین برمی­آید که وی تصمیم گرفته است، در سال جدید پیش از صحبت کردن فکر کند، با جدیت کار کند، در رفتار و گفتار خویشتن­دار باشد، به افکار خود اجازه سرگردانی ندهد و کرامت نفس داشته باشد، در حالی که در خاطراتی در حدود سال ۱۹۹۰ آمده است: «سعی می­کنم خود را از هر طریق ممکن بهتر کنم… وزنم را کم کنم، لنزهای جدیدی می­گیرم. آرایش موی جدید، آرایش صورت جدید، لباس و وسائل جدید را هم قبلاً تدارک دیده­ام.»[۵]

 

[۱]. گابی شوستر، دنیای دختران، ترجمه کتایون تجلی، ص ۸۴٫

[۲]. اسماعیل بلالی و جواد افشار کهن، زیبایی و پول: آرایش و جراحی، فصلنامه علمی ـ پژوهشی مطالعات راهبردی زنان، ش ۴۷، ص ۱۰۹٫

[۳]. ویل دورانت، تاریخ تمدن، جمعی از مترجمین، ج ۵، ص ۶۱۵٫

[۴].  جمعی از نویسندگان، فمینیسم در آمریکا تا سال ۲۰۰۳ م، جمعی از مترجمین، ص ۵۲٫

[۵]. همان، ص ۵۱٫

دیدگاهتان را بنویسید